จุดเริ่มต้นของอาการใจอ่อน ในโลกของความสัมพันธ์
เคยสงสัยไหม เมื่อเจอคำขอร้อง ปากมันลั่น ให้รับคำทันที ทั้งที่งานตัวเองก็ท่วมหัวอยู่แล้ว พอวางสายหรือแยกตัวออกมา ความรู้สึกหนักอึ้ง ก็ลอยขึ้นมาจุกที่หน้าอก นี่ไม่ใช่เรื่องธรรมดา แต่นักจิตวิทยาเรียกมันว่า "การตอบสนองแบบประจบประแจง" (Fawning) ซึ่งมันฝังรากอยู่ใน ระบบประสาท ของเรา ลึกกว่าที่คิด
กลไกการเอาตัวรอดที่สี่ เมื่อสู้ไม่ได้หนีไม่พ้น
ในวิชาชีววิทยาบอกเราว่า เมื่อมนุษย์เจอภัยคุกคาม self-awareness เราจะมี 3 ทางเลือก คือ สู้ (Fight), หนี (Flight), หรือหยุดนิ่ง (Freeze) แต่ความจริงยังมีอีกทางหนึ่ง นั่นคือการ ประจบประแจง (Fawn) ที่บัญญัติโดย พีท วอล์กเกอร์
อาการฟอว์นนิงประกอบด้วย:- ยอมเหนื่อยเพื่อคนอื่น ทั้งที่ไม่ได้ถูกขอ
- ยอมเสียสละสิทธิ์ของตัวเอง เพื่อรักษาบรรยากาศให้สงบ
- พยักหน้าเห็นด้วยกับทุกคน เพราะกลัวโดนเกลียด
- อ่านสีหน้าคนอื่นเก่ง ตลอดเวลา
ต้นตอของความใจอ่อน ในบ้านที่ตึงเครียด
กลไกนี้ถูกสร้างขึ้น แต่มันคือบทเรียนจากวัยเด็ก ลองคิดถึงคนที่เติบโตมา ในครอบครัวที่อารมณ์แปรปรวน เด็กคนนั้นจะเรียนรู้อย่างรวดเร็วว่าทางที่ รอดพ้นความวุ่นวาย คือการ "อย่าสร้างปัญหา" ต้องทำตัวเป็นเด็กดี จนสุดท้าย ความต้องการส่วนตัวถูกมองข้าม และเมื่อเวลาผ่านไป รูปแบบนี้ก็กลายเป็นระบบอัตโนมัติ
ชีววิทยาของความใจอ่อน ที่ทำให้เราปฏิเสธคนไม่เป็น
หลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ชี้ให้เห็นว่า กลไกนี้เกี่ยวพันกับฮอร์โมน ที่ชื่อว่า ออกซิโทซิน (Oxytocin) หรือฮอร์โมนแห่งความผูกพัน เมื่อรู้สึกไม่มั่นคง เราจะพยายามทำตัวให้เป็นประโยชน์ แทนที่จะสร้างศัตรู นี่คือวิธีรักษาตัวรอดแบบละมุน แต่ผลข้างเคียงคือเราจะ สูญเสียความสามารถในการตั้งขอบเขต
วิธีสร้างขอบเขตใหม่ เพื่อชีวิตที่สมดุล
การรู้เท่าทันการตอบสนองนี้ คือก้าวแรกของการเปลี่ยนแปลง เราต้องหัดพูดคำว่าไม่ ความสุภาพไม่ได้กำหนดว่า เราต้องสละสิทธิ์ของตัวเองทั้งหมด ลองให้ความสำคัญกับใจตัวเองก่อน แล้วคุณจะพบว่า ความสุขที่แท้จริง ไม่ได้มาจากการประจบประแจง อย่างแท้จริง